یکی بود یکی نبود...

در روزگاران قدیم درخت سیب تنومندی بود...

با پسر بچه ای کوچکی.....

این پسربچه خیلی دوست داشت با این درخت سیب مدام بازی کند از تنه اش بالا برود از سیبهایش بچیند و بخورد و در سایه اش بخوابد.

زمان گذشت......


پسر بچه بزرگتر شد و به درخت بی اعتنا دیگر دوست نداشت با او بازی کند.

........ اما روزی دوباره به سراغ درخت آمد

درخت سیب به پسر گفت:

های... بیا و با من بازی کن...

پسر جواب داد: من که دیگر بچه نیستم که بخواهم با درخت سیب بازی کنم...

به دنبال سرگرمی هائی بهتر هستم و برای خریدن آنها پول لازم دارم.

درخت گفت: پول ندارم ولی تو می توانی سیب های مرا بچینی  بفروشی و پول بدست آوری.

پسر تمام سیب های درخت را چید و رفت سیبها را فروخت و آنچه را که نیاز داشت خرید و....

درخت را باز فراموش کرد و پیشش نیامد و درخت دوباره غمگین شد...

مدتها گذشت و پسر مبدل به مرد جوانی شد و با اضطراب سراغ درخت آمد...

چرا غمگینی؟

درخت از او پرسید: بیا و در سایه ام بنشین بدون تو احساس تنهائی میکنم.

پسر(مرد جوان) جواب داد: فرصت کافی ندارم باید برای خانواده ام تلاش کنم باید برایشان خانه ای بسازم نیاز به سرمایه دارم...

درخت گفت: سرمایه ای برای کمک ندارم تو می توانی با شاخه هایم  و تنه ام برای خودت خانه بسازی.

پسر خوشحال شد....

و تمام شاخه ها و تنه ی درخت را برید.

و با آنها خانه ای برای خودش ساخت.

دوباره درخت تنها ماند... و پسر برنگشت... زمانی طولانی بسر آمد...

پس از سالیان دراز در حالی برگشت که پیر بود و غمگین و خسته وتنها.

درخت از او پرسید:

چرا غمگینی؟ ای کاش می توانستم کمکت کنم.

اما دیگر نه سیب دارم نه شاخه و تنه حتی سایه هم ندارم برای پناه دادن به تو...

هیچ چیز برای بخشیدن ندارم...

پسر(پیرمرد) در جواب گفت: خسته ام از این زندگی و تنها.

فقط نیازمند بودن با توام آیا میتوانم کنارت بنشینم؟

پسر(پیرمرد) کنار درخت نشست    با هم بودندبه سالیان و به سالیان در لحظه های شادی و اندوه...

آن پسر آیا بی رحم بود و خودخواه بود؟؟؟

                                           ؟؟؟

                                         ؟؟؟

                                    نه.......

ما هم شبیه او هستیم و با والدین خود چنین رفتاری داریم..

درخت همان والدین ماست تا کوچکیم دوست داریم با آنها بازی کنیم.

                                        ...

تنهایشان می گذاریم بعد زمانی بسویشان برمی گردیم که نیازمند هستیم یا گرفتار.

برای والدین خود وقت نمی گذاریم...

به این مهم توجه نمیکنیم که:

پدر و مادر همیشه به ما همه چیز میدهند تا شادمان کنند  و مشکلاتمان را حل...

و تنها چیزی که در عوض میخواهند اینکه تنهایشان نگذاریم.

به والدین خود عشق بورزید.

فراموششان نکنید   برایشان زمان اختصاص دهید    همراهیشان کنید.

شادی آنها شما را شاد دیدن است گرامی بداریدشان و ترکشان نکنید.

هر کس میتواند هر زمان و به هر تعداد  فرزند داشته باشد ولی پدر ومادر را فقط یکبار.