تحمل شکست و عدم ناامیدی

ما باید بدانیم که توانایی ها ، آرزوها و حتی علاقه به بازی های مختلف در همه ی کودکان یکسان نیست .
ما باید اجازه دهیم کودکان خودشان سازگاری های لازم در بازی را به دست بیاورند و نتایج این سازگاری ها دسترنج خودشان باشد و برای رسیدن به آنها زحمت بکشند .
کودک ما همیشه بهترین بازیکن تیم نخواهد بود و حتی ممکن است ضعیف ترین هم باشد . ما نباید از مربی بخواهیم که به بچه ی ما توجه خاص نشان دهد .فرزند ما باید مجبور شود مراحل تاب آور شدن را طی کرده و برای کسب آن تلاش کند و حتی اگر لازم شد شکست را نیز تجربه کند ؛ با توجه به این که در این سن وسال معمولا شکست ها در امورِ بسیار حیاتیِ زندگی نیست و در امور جزئی زندگی است : مانند مسابقه ورزشی ، ناکامی در یک درس ، یک قهر ساده و ...
زمان هایی که در کنار کودکمان حضور نداریم ، باید اجازه دهیم که او نتایج واقعی عملکردش را ببیند ؛ ولی می توانیم به او یاد آوری کنیم که در صورت نیاز به کمک ، ما در کنارش خواهیم بود .
لازم است اجازه دهیم فرزند ما در بازی هایش شکست و پیروزی را توأمان تجربه کند . او باید بتواند با افراد جدید دوست شده و حتی گاهی دوستی با آنها را قطع کند .
ما باید سعی کنیم به کودکانمان آموزش دهیم در مقابل توفان های زندگی مانند درخت انعطاف داشته باشند و به دنبال شکست ها ناامید نشده و خود را نبازند . آنها باید بیاموزند که با تلاش و کوشش ، شکست ها را جبران کرده و دوباره روی پای خود بایستند.
راز تاب آوری در انعطاف پذیری برای از سر گذراندن مشکلات و نشکستن در مقابل مسایل و آسیب های زندگی است ( تمثیل خم شدن درخت )، کودک ما باید به این راز دست پیدا کند و ته دلش امیدوار باشد که بدترین شرایط نیز دائمی نیستند و بالاخره از میان تمام درهای بسته ، دری به سوی تغییر ، جبران شکست و پیروزی گشوده خواهد شد.