نقش پدر در پیشرفت تحصیلی فرزندان

از زمانی که کودک  چشمان خود را باز می‌کند، با مادر آشنا می‌شود؛ سپس کم‌کم با پدر خود آشنا می‌شود و می‌فهمد که به‌جز مادر، کس دیگری نیز وجود دارد که با او متفاوت است. کسی که صحبت‌های او، بازی‌های او، اُبهت او، سرسختی او، همه و همه بیان از یک موجود پر قدرتی دارد که باید با او ارتباط دیگری داشته باشد... 

کودک پدر خود را شکست‌ناپذیر می‌پندارد و فکر می‌کند هیچ‌کس نمی‌تواند با پدر او برابری کند. گر چه این عقیده‌ی اشتباه در دوران نوجوانی متحوّل می‌شود، امّا کماکان اُبُهت پدر در ضمیر ناخودآگاه فرزند، تا آخر عمر باقی می‌ماند.

بنابراین ارتباط صحیح پدر با فرزند، می‌تواند در سرنوشت او تأثیر شگرفی بگذارد. یک پدر قوی و مهربان، به خانواده خصوصاً به کودک، آرامش و امنیت می‌دهد؛ در این خانواده، دختران و پسران با نقش‌های جنسیّتی خود، به‌خوبی آشنا می‌شوند.

رفتار پدر، تأثیر عمیق‌تری نسبت به مادر روی فرزندان دارد؛ کودکان عادت کرده‌اند که با مادران خود بهانه‌جویی و بحث و جدل داشته باشند و حرف‌های مادر را حتّی در بحرانی‌ترین حالت، زیاد جدّی و تهدیدآمیز قلمداد نکنند، ولی این مسئله در مورد پدر فرق می‌کند.

تصوّری که کودکان از پدر خود دارند، به آن‌ها می‌گوید که «تو در مقابل کسی هستی که یا باید احساس حقارت کنی یا به اعتماد به نفس و عزّت نفس نائل شوی؛ پس قضیه خیلی جدّی است. چون با یک انسان قدرتمند و کامل روبه‌رو هستی...»

بر اساس مطالعات صورت گرفته، ارتباط صحیح پدر با فرزند درپیشرفت تحصیلی آ ن‌ها، بسیار تاثیرگذار است. در یکی از این مطالعات، فرزندی به علّت ملامت و تحقیر پدر خود، موفّق نشده بود یک بازی کامپیوتر را به پایان برساند و بعد از آن، اعتماد به نفس  او به شدّت سقوط کرده بود. امّا همین آزمایش با پدری مهربان و تشویق کننده صورت پذیرفته بود که فرزند او، نه تنها بازی را به اتمام رسانده بود، بلکه پیشرفت قابل ملاحظه‌ای نیز کرده بود.

پدرهای سرد، قدرت‌طلب، ستیزه‌جو و مداخله‌گر، ارتباط صحیحی با فرزندان خود ندارند و پژوهش‌های صورت گرفته نشان داده است که فرزندان این پدران، کم‌ترین نمرات و بدترین روابط اجتماعی را داشته‌اند. امّا پدران مهربان، قاطع، مثبت‌اندیش، مسئولیّت‌پذیر و منطقی، فرزندان موفّقی داشته‌اند. این پدران نه تنها ارتباط خوبی با فرزندان خود داشته‌اند، بلکه توانایی‌های خود را برای ایجاد تغییر در موقعیّت‌های بحرانی در روابط خانوادگی و اجتماعی به اثبات رسانده‌اند.